Op 10 augustus 2003 kreeg de 77-jarige kloosterzuster Isabel Slagveer uit Coronie samen met nog 2 andere Surinaamse vrouwen de Kwakoe Award uitgereikt. Een aantal media hebben aandacht besteed aan deze gebeurtenis. Zo verscheen ze op de voorpagina van de weekkrant Suriname en werd ze geïnterviewd door Radio Rapar uit Rotterdam. Wie is deze Coroniaanse?
Ik heb nog bij haar op de Fröbelschool gezeten in Coronie. Tegenwoordig spreekt men over kleuterschool. Omdat ze een zus van mijn moeder is, zei ik op de eerste schooldag in de klas tegen haar: dag tante! Ze zei toen heel streng: neen hoor, hier zeg je dag juf!! De Fröbelschool was toen nog gevestigd naast het zustershuis te Mary's Hope. Als er 's-morgens een begrafenis was, zat je er pal bovenop. Je kon de stoet zien langstrekken, en het geweeklaag van de nabestaanden horen. Leuk was dat niet! Mede door de inspanningen van deze vrouw kreeg Coronie een gloednieuwe kleuterschool en een jongensschool. Ze was een heel mooie jonge vrouw, daar bestond geen twijfel over. Die jeugdige schoonheid zie je nog terug op bijgaande zwart/witfoto. Toen was ze reeds jaren kloosterzuster. En over waardige aanzoeken van heren had ze ook niet te klagen. Dan vraag jij je natuurlijk af waarom ze koos voor het klooster.
Ze is geboren op 19 februari 1926 te Totness, Coronie, aan de Commissarisstraat uit een gezin van 6 kinderen. Honderden Coroniaanse jongens en meisjes, die thans volwassen mannen en vrouwen zijn hebben vroeger bij juffrouw Trees in de klas gezeten. Want zo heette ze voordat ze als kloosterzuster zuster Isabel ging heten. Op 20 september 2003 heb ik haar gesproken in het kloosterhuis in Roosendaal, waar ze sinds enkele jaren geniet van een welverdiende oude dag. Ze is nog heel goed bij de tijd. Als ze aan het woord is, krijg je er geen woord tussen, dus liet ik haar maar zo veel mogelijk zelf haar verhaal vertellen
.
Foto:met enkele
leerlingen Vertelt u eens over uw roeping om naar het klooster te gaan?
Iedereen heeft een roeping! Je moet daarbij wel begrijpen dat het gezinsleven hoger is dan het kloosterleven. De roeping moet vanuit het gezin komen en worden beantwoord. Als het gezin niet goed is, kun je de roeping ook niet beantwoorden. Dan bedoel ik niet perse de roeping om naar het klooster te gaan. Alle mensen hebben immers een eigen roeping, maar niet iedereen kan gehoor geven aan zijn roeping. De stam, het gezin, moet goed zijn, dan komt de rest ook vanzelf goed. Ik zal je wat vertellen! In mijn jeugd had ik 3 vriendinnen Jopie Ost, Lize Kamp en Anne Wartes. We zaten in dezelfde Mariavereniging in Coronie, de Katholieke Jonge Meisjes Vereniging. Wij vieren hebben op jeugdige leeftijd, ongeveer 15 jaar oud, ons leven aan Maria opgedragen. Toch hadden wij niet alle vier dezelfde roeping. Jopie Ost werd onderwijzeres en behaalde later zelfs haar hoofdakte. In die tijd was dat het een geweldige prestatie voor een meisje uit Coronie. Lize Kamp werd modiste en Anne Wartes werd onderwijzeres. In mijn jeugd, op de lagere school, had ik maar één gedachte als ik naar mijn onderwijzeressen keek: ik word zelf ook wat jij nu bent!! Onderwijzeres dus. Kennelijk zag ik over het hoofd dat ze niet alleen maar onderwijzeressen waren, maar ook kloosterzusters. De meeste onderwijzeressen op de Mariaschool van toen, waren immers kloosterzusters. Ik ging na de lagere school verder leren in de stad en werd Fröbelonderwijzeres. Daarna keerde ik terug naar Coronie waar ik ging werken als Fröbelonderwijzeres.
Maar hoe kwam u op het idee naar het klooster te gaan als uw roeping Frobel juf was?
Wat je roeping was weet je pas aan het einde van je leven. Zelf heb ik nooit met het idee rondgelopen in het klooster te gaan. Ik had met mijn verdere leven een heel ander doel voor ogen toen ik nog les gaf in Coronie. Ik wilde in Paramaribo een huis gaan bouwen als opvanghuis voor Coroniaanse kinderen die in Paramaribo verder wilden studeren.
Hiervoor had ik sf 3000 nodig. In die tijd was dat bedrag een heleboel geld. Het benodigde perceel in Paramaribo had ik al gekocht en afbetaald. Verder had ik sf2000 gespaard voor dat doel. Om het huis te bouwen had ik nog sf 1000 nodig. Terwijl ik nog bezig was die resterende sf 1000 bij elkaar te sparen kwam op 25 juni 1961 het congregatiehoofd van de Franciscanenzusters naar Coronie. Toen ze uit de auto stapte en ik haar zag leek ik door een bliksemschicht te zijn getroffen. Het voelde aan alsof ze iets positiefs naar mij uitstraalde. Als verwoed amateur-fotografe toen, dacht ik in eerste instantie dat er met flitslicht foto's werden gemaakt. Navraag leerde mij dat er helemaal niet was gefotografeerd, laat staan dat er geflitst was. Ik voelde sindsdien sterk de innerlijke drang kloosterzuster te worden. Het is een gevoel dat moeilijk valt te beschrijven. Ik kon de dagen erna nachtenlang geen oog dichtdoen. Pas nadat ik mijn ouders had verteld dat ik naar het klooster wilde, en zij mij hiervoor hun zegen hadden gegeven, kon ik weer normaal slapen. Vervolgens heb ik mijn wens kenbaar gemaakt aan de toenmalige moeder-overste van kloosterzusters in Coronie, zuster Gertrude. Ik was toen 35 jaar oud. Haar antwoord was: "Trees we wisten het zelf al en zaten allang op jou te wachten". Ik heb toen al mijn aardse goederen weggeven. Vervolgens vertrok ik precies een maand na die vreemde gebeurtenis, op 25 juli 1961, naar Nederland. Ik keerde in 1967 terug naar Suriname als kloosterzuster. Tijdens mijn verblijf in Nederland was ik 2 jaar Fröbelonderwijzeres in Zundert. Terug in Suriname heb ik nog jaren voor de klas gestaan in Paramaribo (o.a te Rajpur en op de meisjesschool aan de Verlengde Keizerstraat) en in Nickerie. Na mijn pensionering ben ik doorgegaan met het geven van lessen, maar nu op lagere scholen, en gericht op maatschappelijke vorming van jongeren. Met name het geven van voorlichting over aids. Daarnaast deed ik aan stervensbegeleiding van ouderen en zieken. Alles bij elkaar ben ik 40 jaar actief bezig geweest als kloosterzuster
Wat was uw eigen bijdrage aan de bouw van de R.K Antoniusjongensschool en Fröbelschool in Coronie, want ik dacht altijd dat de beide scholen door de R.K. kerk waren gebouwd?
Neen! Er was toen al gelijkstelling in het onderwijs. Dit betekende dat wat de overheid gaf aan het openbaar onderwijs ook aan het bijzonder onderwijs moest worden gegeven. Vanwege de slechte omstandigheden waaronder les moest worden gegeven heb ik destijds tegen de toenmalige districtcommissaris en de districtarts gezegd dat als ze niet hun medewerking verlenen aan de bouw van een nieuwe school ik hun kinderen ook niet in mijn klas zou opnemen.
Foto:met mgr Zichem is gemaakt t.g. v 25 jarig kloosterjublieum.
Ja!
Nu kan ik mij wel herinneren dat toen ik met u verhuisde naar de nieuwe Fröbelschool twee meisjes van de districtarts en een van de commissaris bij mij in de klas zaten: Joan en Ingrid Gevers; en Judith Bottse, geloof ik. Maar was u wel bevoegd de kinderen te weigeren wanneer ze de leeftijd hadden de Fröbelschool te bezoeken?
Jezus beschermt de armen. Ik lette toen dus niet op bevoegdheid. En die twee notabele heren waren bij machte om invloed uit te oefenen. De toenmalige minister van onderwijs, Montpellier, die zelf katholiek was, bracht in die tijd een werkbezoek aan Coronie. Ik heb hem toen meegetroond naar de lokalen waarin onder erbarmelijke omstandigheden les moest worden gegeven aan de jongens en de kleuters. Hij beloofde toen dat er nieuwe scholen zouden komen. Pas daarna hebben de districtcommissaris en de districtarts hun invloed gebruikt voor de bouw van de nieuwe scholen. Ik moet er wel meteen bij zeggen dat ik de kinderen toch liefdevol zou hebben opgenomen indien hun vaders zich niet hadden ingespannen voor de bouw van de scholen. Het zijn immers onschuldige kinderen.
Vroeger kon je vanaf de publieke tribune van de Staten van Suriname met gebaren invloed uitoefenen op de besluitvorming. Tegenwoordig steken ze de boel in brand om hun menig kracht bij te zetten.
Het was dus ook een beetje eigenbelang van die twee notabele heren?
Ja ,zeker!
Wat waren de hoogtepunten in uw leven?
Zo lang je leeft kun je dat niet zeggen.
Ik bedoel tot op heden in uw leven!
Nou toen ik mijn gelofte van armoede en zuiverheid aflegde en mijn 25 jarig jubileum als kloosterzuster.
En wat vond u dan van de ontvangst van de Kwakoe-Award?
Ik voelde me wel zeer vereerd toen ik ervan in kennis werd gesteld, maar schrok er toch wel even van. Immers, het was allemaal heel onverwachts. Tot op heden weet ik niet wie hier achter de nominatie zat.
Stel nou dat u weer geboren zou mogen worden, zou u dan weer kloosterzuster worden?
Tot op heden heb ik er geen spijt van gehad, dus waarom niet.
Heeft u nog een boodschap aan de Coroniaanse jeugd?
Ja ,zeker!
Blijf in God en in jezelf geloven. Alles wat je bereiken wilt is mogelijk, als je het maar hard genoeg wilt en daarbij ook bidt tot God om kracht.